Entlebucher
D

Ad 1. Charakterystyka rasy


Najmniejszy spośród szwajcarskich psów. Pies tej rasy ma żywy temperament, jest pewny siebie i odważny, bardzo przywiązany do swojego właściciela, ale wobec obcych trochę nieufny. Znany jest z tego, że łatwo się uczy. Włos okrywowy entlebuchera jest krótki, twardy, przylegający i lśniący z gęstym podszerstkiem, umaszczenie zawsze trójbarwne - czarne z podpalaniem w odcieniu od płowego do kasztanowego, z białymi znaczeniami, które powinny być rozłożone symetrycznie.

Kraj pochodzenia: Szwajcaria

Wygląd: Pies średniej wielkości, zwarty, o nieco wydłużonej sylwetce. Energiczny, pewny siebie, przyjazny w stosunku do znajomych, nieco nieufny do obcych; wierny, czujny, nieprzekupny stróż; wesoły, chętnie się uczy.

Wielkość: Psy 44-50 cm, suki 42-48 cm (tolerancja do 50 cm), waga niesprecyzowana we wzorcu (ok. 30 kg).

Szata: Krótka, dwuwarstwowa, włos okrywowy twardy, przylegający i lśniący, gęsty podszerstek.

Maść: Trikolor (czarna z podpalaniami i białymi znaczeniami).

Głowa: Proporcjonalna do całości, odrobinę klinowata, gładka. Linie czaszki i kufy mniej więcej równoległe. Szczyt czaszki raczej płaski, dość szeroki. Czaszka najszersza między uszami, lekko zwężająca się w kierunku kufy. Guz potyliczny słabo zaznaczony. Bruzda czołowa lekko zaznaczona. Policzki słabo zaznaczone. Wargi niewidoczne, przylegające, o czarnym pigmencie.

Oczy: Dość małe, od ciemnobrązowych do orzechowych, zaokrąglone.

Uszy: Niezbyt duże, osadzone wysoko i stosunkowo szeroko; mocne; dobrze uformowany płat ucha.

Tułów: Klatka piersiowa szeroka, głęboka, sięgająca do łokci. Zaznaczone przedpiersie. Żebra średnio zaokrąglone, klatka piersiowa owalna.

Kończyny przednie: Krótkie, mocne, proste, równoległe do siebie i ustawione pod psem. Łopatki muskularne, długie, skośne i mocno przytwierdzone do tułowia. Ramię tej samej długości lub odrobinę krótsze od łopatki, kąt między ramieniem a łopatką około 110° - 120°. Łokcie przylegające

Kończyny tylne: Krótkie, mocne, proste, równoległe do siebie.

Ogon: Na przedłużeniu zadu. Naturalnej długości. Noszony w linii grzbietu lub nieco powyżej. Występuje także ogon szczątkowy, któr jest dopuszczalny.